شاهزاده ی کوچک من

بعضی وقتا میام اینجارو وا می کنم پشت سر هم می نویسم ، بدون حتی لحظه ای مکث ... بعد می خونم نوشته هامو ... فک می کنم چقدر واقعی نوشتم ، چقدر حسم به این نوشته واقعی بوده. دوباره می خونمش ... چندین و چند بار بعد کنترل A رو می زنم ، فقط برای یه لحظه س ... و دوباره صفحه سفید میشه. اینجور وقتا دلم میخواد گریه کنم. وقتایی که عمیقا احساس آشفتگی و درماندگی دارم. این بار پنجاهمه که دارم گوش میدمش امشب هیشکی نمی تونه بفهمه - یگانه + انگار هیچ تسلایی وجود نداره و هیچ اتحادی. شاهزاده ی کوچک من...

داستان یه شهر و چند تا زندگی که به اهم ادغام شده ن . یه روایتی از نهاد انسانی. تاثر بر انگیز و به صورت وحشتناکی قاطع. همه چی رو می بینی . همه چی رو می دونی. شاید مث خدا. نگاه می کنی تا طینت انسانی راه خودش رو پیدا کنه. داستان می تونه گول زننده باشه. حرق ها ، تصاویر. وقتی آدم در نهایت شک و تردید یکی هایی رو می بینه و صداقتشون رو باور می کنه. یکی هایی که حرف از خوبی ، مهربانی،اعتماد، صداقت و عشق رو بلدن. داستان به نحو عجیبی بی رحمه و آخرین امیدهای بشری رو هم از بین می بره. وقتی می بینی در حقیقت هیچ راهی وجود نداره... شاهزاده ی کوچک من...